Zaterdag rustdag

En daar ben ik wel aan toe.. Heb nu vijf dagen achtereen ruim 80 km gefietst en dat gaat het lijf en de mentale geesteskracht niet in de koude kleren zitten.

Dag 4: dinsdag 14 juli. Begon al als een off-day. Bij de eerste trapjes merkte ik het al, nog een beetje moe. Ik zou toch niet al om de dag een rustdag nodig hebben? De zon scheen om 9 uur 's ochtends al onbarmhartig en ik kwam steeds meer tot de conclusie dat ik misschien gisteren een lichte zonnesteek had opgelopen, beetje hoofdpijn, beetje misselijk, beetje slapjes. Ik had mijn Cambodjaanse pet vergeten, dus dat zou er vandaag niet beter op worden als ik er geen op de kop kon tikken uh zetten. Het duurde tot Bork (30 km verder) voor ik in een winkel de laatste uit de etalage kon kopen. Onderwijl bleef Nina Hagen maar in mijn hoofd rondzingen: "Ist was zwanger... Ik vond dat geen goed teken. Deed me denken aan de bijna doodervaring van die bergbeklimmer die op het laatst alleen nog maar Brown girl in the rain van Boney M. hoorde. Ik ploeterde voort en hield wat vaker pauze dan normaal, het is hier ook potverdommekens heuvelachtig, moet regelmatig in verzetje 1. Bij een van mijn pauzes haal ik mijn linkerbeen open aan een braamstruik. Niet zo erg, wel bloed. Hoe vervelend dat is merk ik pas als ik temidden van de weilanden fiets. Ineens is mijn linkerbeen overdekt met horzels AAAAGGGGHHHH. Ik sla ze van me af en geef Pegasus wat meer gas. Een aantal van hen heeft me dan al te pakken, waarvan eentje onder het riempje van mijn sandaal. Daar blijf ik nog dagen last van houden. Dikke rooie bultenbeen, weinig damesachtig. En het gaat niet meer beteren vandaag: mijn lenzen worden viezer en viezer, dus mijn bril gaat op en mijn rechteroor is ineens verstopt. Ik wil naar huis en mijn lief die voor me zorgt. Maar ja, wie had gezegd dat het gemakkelijk zou zijn? Uren en 63 kilometer later -waarvan weer een aantal overbodig- bereik ik Hamm, een grote stad, maar ik heb er weinig van gezien.

Woensdag gaat het gelukkig stukken beter. Goed geslapen en pet heeft blijkbaar geholpen, voel me niet meer zo slapjes. Vandaag naar Paderborn gefietst, 102 km in totaal. Windje in de rug, meest vlak, het gaat wel lekker. Paar keer fout gereden, maar daar moet ik maar aan wennen denk ik. Ontzettende jeuk aan mijn voet wel, met die beten, ik word er gek van. Oor gelukkig weer open. Het was een erg warme dag. Wat ik mis hier in Duitsland zijn mensen langs de kant van de weg, die me natte sponzen en koude dranken toestoppen. En dat ik die dan na gebruik onbeschaamd in de menigte terug mag werpen. Dat kennen ze denk ik alleen in Frankrijk. Of kleine kindertjes, die als je afstapt roepen: Dame, Dame, Kaltes Wasser, ein Euro! Die zijn er niet, ik denk omdat die Duitse kindertjes veel te veel zakgeld krijgen. Vanavond logeer in Hotel Kaup en ga eten in een restaurant om de hoek. De eerste keer dat ik me ongemakkelijk voel alleen in een restaurant. Heeft vooral te maken met de aandacht die de eigenaar voor me aan de dag legt. Ga toch weg man!

Het wisselt elkaar wel af, want donderdag was weer niet zo'n topdag.Vandaag een aantal dieptepuntjes - en in klimmerstaal wat hoogtepunten. Het begon al in Padernborn. Op de kaart kon het eenvoudigweg niet misgaan. Rechtdoor op de Riemekestrasse en dan links langs de snelweg. Helaas, rechtdoor op de Riemekestrasse betekende terecht komen op een bedrijventerrein, waar geen doorgang naar de snelweg was, omweggetje. En zo ging het vaker vandaag, wat een K-kaart, excusez le mot. Rechtsaf bij het café had linksaf bij het café moeten zijn, wat weer een extra zes kilometer - en niet over de vlakke weg- opleverde. Nooit ga ik meer op stap zonder een GPS, want voor een man die kan kaartlezen is het nog te vroeg. Ik was van plan 73 kilometer te fietsen, het werden er 105, waarvan 20 voor rekening komen van Hotel Sieling, wat ik die ochtend had besproken. Aangekomen in Liebenau bleek het hotel onvindbaar, sterker nog, niemand in dat dorp had ooit van dat hotel gehoord en het was toch een piepklein dorp, met ook geen enkel ander hotel. Ik vermoed dat er nog een heel ander Liebenau in Duitsland is. Los daarvan zat er behoorlijk wat klimmen bij vandaag, een stuk van 5 kilometer lang zelfs, en het was me warm....Dat wordt wat als ik echt de bergen over moet. Ben uiteindelijk beland in Trendelburg, 20 kilometer na Libenau. Het schijnt een leuk plaatsje te zijn, maar ik kon het niet meer opbrengen om nu nog die 2,5 kilometer naar boven naar het centrum te fietsen. Es genugt so. Ik heb een plek in het stro gevonden, de reis begint bijbelse connotaties te krijgen... En een slaapzak van de boer kunnen huren (vijf euro - niets voor niets). Wel weer leuk is dat de zwaluwen in en uit vliegen. Ze hebben ook hun stronestjes in de stal.

Vrijdag hoefde ik maar 63 kilometer tot Hannover Münden en dat ging weer goed. Geen ene keer verkeerd gereden. Ik kan het wel, als de kaart maar goed is. Was wel nog pittig, de route volgt grotendeels de loop van de Weser, maar er ligt niet overal fietspad zo vlak langs de Weser. Dus moet ik ook wel eens, eigenlijk best vaak, een heuveltje op, en ook weer af natuurlijk. Soms wel 10 procent stijging. Vroeger zei me dat getal niet zoveel, maar nu wel. In zijn 1 (laagste en dus gemakkelijkste verzet) hou je dat geen 500 meter vol, dan bonst je hart je lijf uit. Ben nu wel blij dat ik nu twee nachtjes in Hannover Münden mag blijven. En Gezel Pegasus ook denk ik, alhoewel hij in een donkere kelder moet verblijven. Ik heb een leuke kamer, vrolijk roze-oranje gestoffeerd. Een contrast met de over het algemeen keurige maar supersuffe interieurs van de andere hotels. Ook nieuw in deze kamer: geen kunst aan de muur. Hannover Münden is een vakwerkhuisjuweel. In die Altstadt staan bijna alleen maar vakwerkhuizen, waarvan akte in de diashow. Vanddaag -zaterdag- naar het plaatselijk museum geweest, op een terrasje gezeten, lekker met Kaja gechat, alle nieuwtjes weer vernomen en een flink stuk in mijn boek gevorderd. Morgen weer op pad.