in Praha

Ik ben er, in Praag, de eindbestemming is bereikt! Van de laatste drie fietsdagen waren er twee nog behoorlijk pittig. Zondag had ik tweewerf pech; Het vertrek uit Klaster Tepla verliep niet zo vlot als gewenst. Je kunt in Tsjechië wel met je creditcard betalen, maar dan moet je wel je pincode weten... Een Tsjechische geldautomaat was ik nog niet tegengekomen en euro's had ik niet meer genoeg. Er zat niets anders op dan naar het volgende dorp te fietsen, 2 kilometer bergopwaarts. Maar wat bleek: platte achterband..... Band opgepomd in de ijdele hoop dat het misschien geen lek was maar het gevolg van een loszittend ventiel of iets dergelijks. Het dorp levert in ieder geval geld op en de band is na de tocht nog redelijk hard. Toch maar even de bandenlichters uit de tas gehaald. Beter hier plakken dan straks in the middle of nowhere. Met grote moeite krijg ik een emmer water van de receptie, want ik kan het lek niet in een keer vinden. Ze zijn hier niet zo behulpzaam als in Duitsland helaas. Een piepklein gaatje vind ik. Maar helaas pindakaas is mijn tubetje lijm verdroogd. Dit is nu wat je verkeerde zuinigheid noemt. Hier ga ik van leren! Ik vind gelukkig nog een zelfplakkende plakker die er mee door kan en daar moet ik het mee doen. We gaan op weg. De eerste tien kilometer gaan redelijk, daarna moet ik bijpompen. Het is ook nog pittig klimmen in dit gebied. Ik moet regelmatig van de fiets af, wat op zich wel goed is voor de achterband. Het wegdek - vol gaten en onregelmatigheden, de bepakking en mijn eigen gewicht - ben nog geen grammetje afgevallen, veel te veel trek in lekkere dingen - doen de achterband geen goed. Ik moet steeds vaker bijpompen. In een dorp -gehucht- dat ik tegenkom, probeer ik hulp in te roepen. De enige die ik te zien krijg zijn twee valse blaffende honden met vlijmscherpe tanden, gelukkig zit er nog een hek tussen ons. Het is een beetje pech dat dit net het minst bemenste stuk Tsjechië is, dus ik ploeter nog vele kilometers voort, al pompend, fietsend, lopend. Het is prachtig weer en het landschap is echt om over naar huis te schrijven, maar nu even niet. Geen foto's gemaakt ook, je raakt toch een beetje gestressed van zo'n situatie.
Wanneer ik Plzen op zo'n 20 kilometer genaderd ben, zie ik ineens drie racefietsters langs de kant van de weg staan. Die moeten plakspullen bij zich hebben. Ze zijn er in eerste instantie zichtbaar niet zo blij mee, maar als keurige heren, plakken ze toch netjes mijn band. Het wordt nog bijna gezellig. Het is een beetje een stug volk hoor, die Tsjechen. De rest van de weg is een eitje. Tegen een uur of drie ben ik in Plzen. Ik logeer in hotel Continental, niet zo maar een hotel, maar beslapen door zowel Marlène Dietrich als John Malkovich, roept de hotelfolder mij toe. Plzen is bekend om zijn bierbrouwerijen (Urquell voor de kenners) en de Skodafabriek. De laatste deed in WO II dienst als wapenfabriek, reden waarom Plzen meermaals gebombardeerd is destijds. Het heeft een charmant centrum, niet heel groot, wel heel mooi, met mooie gerestaureerde, pastel gekleurde gebouwen. Het centrum is omzoomd door parkjes met vele bankjes, waar de Plzenaren op hun gemakje zitten te keuvelen. Heel ontspannen sfeertje hier. In het park een fototentoonstelling 'Alive', grote foto's met mooie afbeeldingen van natuurverschijnselen op onze aardbol. Met deprimerende teksten eronder over het feit dat dit allemaal snel naar de verdoemenis gaat. Na de eerste drie teksten kijk ik alleen nog naar de plaatjes. Ik wil juist een beetje opgekikkerd worden. Daarna bezoek ik nog de -nog niet helemaal- gerestaureerde synagoge. Ook hier een fototentoonstelling. En zo kom ik weer helemaal bij in Plzen.

Maandag ook een zware dag. Had gelezen dat het na Plzen wederom vlak zou zijn. NOT dus. Ik heb wat af moeten klimmen en het viel me zwaar. Zal ook wel te maken hebben met twee weken achter elkaar zo veel fietsen. Voor elke kilometer moest gezwoegd worden. Ook was er erg slecht bewegwijzerd en heb ik weer een flink aantal kilometers teveel gedaan daardoor. En het was warm! Was me vergeten in te smeren, heb nu verbrande armen - en het wegdek was over het algemeen abominabel. Al met al een pittig dagje. De route is ontegenzeggelijk mooi, beekjes en bossen vandaag. Na flinke klimmetjes van 10 % in een hotel in Horovice beland. Morgen nog iets van 60 kilometer naar Praag. Hoop maar dat er niet te veel klimmen in zit.
Ik ben het alleen zijn ook wel erg beu. Weer de zoveelste hotelkamer in je eentje. Straks weer eten in je eentje. Ik heb Jos zijn foto bij me, die zet ik elke nacht op mijn wisslende nachtkastjes. Helpt een klein beetje, maar ik mis hem daardoor des te meer soms. Nou ja, ben niet in een hoerastemming vandaag...

Dinsdag gaat het een stuk beter: de laatste kilometers, ik ben er wel aan toe. 's Ochtend bij het ontbijt twee Nederlanders tegengekomen die dezelfde route rijden. Ik was ietsje eerder vertrokken, maar na een kilometer of tien haalden ze me in. De rest van de dag samen opgefietst met Jan en Marja uit Vlierden, hele lieve en gezellige mensen. Samen koffie geleut en vlak voor Praag geluncht en geproost op onze aankomst in Praag. Ik vind het erg moeilijk om te vertellen waarom ik in mijn eentje deze tocht maak. Ik kan het bijna niet over mijn lippen krijgen dat Jos is overleden. Het blijft erg moeilijk om dat tegen 'nieuwe' mensen te vertellen. Het weerhoudt me er eerlijk gezegd van om contact te maken. Maar met Marja en Jan ging het goed. Ze zijn van dezelfde leeftijd en hadden het in hun omgeving de afgelopen tijd drie maal meegemaakt dat vriendinnen van hun leeftijd hun man verloren hadden.

Het fietsen was gelukkig bijna overal vlak, we hadden er flink de sokken in en waren rond een uur of twee in Praag. Ik moet voor één nachtje nog een hotel zoeken, had pas vanaf morgen gereserveerd.

Maar wat een schitterende stad zeg! Wat een gebouwen.... Na al die natuur is het heerlijk om weer in de stad te zijn.