Smokkelend de grens over

Vanmorgen had ik er ineens helemaal geen zin meer in. Weer een dag fietsen. Gisteravond had ik in mijn routebeschrijving gelezen dat ook dit weer een behoorlijk zware etappe zou worden, met een klim van zelfs 18% erbij! Heb je het hoogste punt gehad, dan wil je toch liever omlaag. Ik besloot linea recta naar het Bahnhof van Marktredwitz te fietsen. Eerste -Duitse- stuk ging prima. plek voor de fiets, kon erbij gaan zitten, geen enkel probleem. Lekker vanachter het raampje naar de bergen kijken. In Cheb, vroeger Eger geheten -en nog steeds schijnt het niet te boteren tussen de Tsjechen en de Heimatvertriebenen- moest ik overstappen op een Tsjechische trein. Dat was een stuk krapper, maar ging net. Moest bij elk station mijn fiets verplaatsen om mensen in of uit de deur te kunnen laten gaan. Op een gegeven moment moesten we er met zijn allen uit. Verder met de bus, begreep ik. Ik ook? Ja, gaat gemakkelijk met de fiets....Ik weet niet of je ooit geprobeerd heb met een fiets met volle bepakking in een bus te stappen - een bus zonder invalideningang- maar dat is niet gemakkelijk. Zelfs met de hulp van de potige buschauffeur- tatoos, hangsnor en hoofdband- was dat nog niet gemakkelijk. De fiets kon uiteindelijk net in het gangpad achterin. Ik was blij dat ik behoorlijk resoluut naar voren was gelopen. Ik zag de andere vier fietsers uit de trein beteuterd met hun fietsen achterblijven, toen onze bus vertrok. Affijn, zo heb ik toch maar liefst 70 km door zwaar gebied weten te smokkelen. Ik kwam in Marianske Lazne aan in een enorme plensbui. Eerst een gebakje met koffie gedaan om te vieren dat ik heelhuids in Tsjechië was beland.
Een stukje fietsen, daar had ik inmiddels wel weer zin in toen het zonnetje begon te schijnen. Door de Boheemse heuvels op weg naar Klaster Tepla, zo'n 25 kilometer fietsen. Ook nog wel stevig klimmen zo nu en dan, maar dat ik die 70 kilometer niet had hoeven doen, maakte veel goed. Onderweg kwam ik ineens midden in de hondenraces terecht. Op een tweetal weilanden waren parcours uitgezet om met hazewindhonden achter een haas aan te racen. Op het weiland ernaast gelegen, een geïmproviseerde camping met caravans, tenten en campers. En een heleboel mensen van allerlei nationaliteiten - Tsjechen, Nederlanders, Belgen, Italianen kwam ik tegen - en allemaal met van die dunne racehonden. En als die hondjes niet hardlopen hebben ze bonte kleedjes aan, echt fantastisch om te zien, een hele happening.
Nu dus in Klaster Tepla, ik ben er al eens eerder geweest met Kaja, Niels en Jan. Toen Niels een jaar of twee was en Kaja dus een jaar of acht, hebben we hier in de buurt gekampeerd, 17 jaar geleden dus al. Ik herinner me nog dat onze tent net op het randje van een -klein- heuveltje stond en dat Niels het geweldig vond om elke keer dat heuveltje af te rennen. En dat er een meertje bij de camping was, waar we met Kaja ging zwemmen, ze had net haar diploma. In Klaster Tepla zijn we toen ook geweest, maar volgens mij konden we er toen niet in. Klaster Tepla is een beroemd Norbertijner klooster, vele malen verwoest, als laatste door de communisten in de jaren 50. Ze hebben de monniken naar werkkampen gestuurd en er een kazerne van gemaakt. Vandaag was ik net op tijd voor de laatste rondleiding. Een nonnetje, klein, maar met een enorme stem, gaf uitleg in het Tsjechisch. Voor de buitenlanders was de rondleiding in een stencil vertaald. Het was prachtig, ondanks alle verwoestingen is er nog heel wat bewaard gebleven en inmiddels ook gerestaureerd. Schitterende barokke kerk met vergulde beelden, fresco's van wand tot en met plafond, houtsnijwerk, prachtig stucwerk op de plafonds, wat een rijkdom, overdadig, mede bedoeld om te imponeren en de protestanten zo de wind uit de zeilen te nemen. De bibliotheek die onderdeel van het klooster is, is misschien wel de beroemdste van Tsjechië. Tienduizenden oude boeken, met niet alleen maar godsdienstige onderwerpen. Ik slaap in het hotel dat bij het klooster hoort. Heb uitzicht op de kerk en in mijn kamer hangt een kruis en een religieuze prent. Morgen weer een echt stukje fietsen. Nog 174 kilometer!