Over de helft

En ik ben weer 259 kilometers verder dan de vorige blog. In Themar, in pension Linden-Eck. Volgens mijn boekje heb ik 670 routekilometers gereden, volgens mijn fietscomputer - die heel accuraat is - zijn dat er 782, 112 meer dus! Zo'n 30 komen er voor rekening van de trajecten IJburg-Amsterdam Centraal en Arnhem Centraal-Millingen, maar dan heb ik er nog 80 te veel gereden...Het ging de laatste dagen erg goed met kaartlezen overigens, alleen vandaag had ik een bergje teveel. Duur bergje qua energie, want over een verschrikkelijk steil, modderig bospad.




Zondagochtend vertrokken met net nog geen regen. Vijf minuten later was het tijd om de regenjas aan te trekken. De hele dag gefietst met de jas aan. Niet dat het de hele tijd regende, maar wel redelijk vaak een buitje. Verder was het lekker fietsen, niet te veel klimmetjes, niet te veel kilometers om en een mooi landschap. Heb er niet veel foto's van, met die nattigheid verlies je daar de zin in.

Onderweg denk ik veel na -misschien dat ik daarom de weg zo vaak kwijt raak. Ergens is zo'n reis toch een soort pelgrimstocht en verwacht je met zoveel nadenktijd, dat je tot inzichten zult komen. Tot nu toe not really. Ik denk natuurlijk veel aan Jos en alles wat er de laatste jaren gebeurd is. Maar inzichten nee, of het moet zijn dat de weg naar het doel belangrijker is dan het doel zelf (Lao Tse, haha). Jos stuurde me vaak per sms taoïstische spreuken, soms als grapje en soms met een serieuze ondertoon.

Zondagmiddag -uurtje of drie- ben ik in Wanfried, 73 kilometer vanwaar ik begon. Het is dood en doodstil in Wanfried, echt helemaal niente, nada, niets te beleven. Gelukkig een hotel gevonden, waar ze ook avondeten serveren, want er is helemaal niets open verder. Een superlekkere en supergrote biefstuk, want van fietsen krijg je honger - en dorst.

Maandagavond ben ik kapot, 113 kilometer gefietst. Behoorlijk wat tegenwind en behoorlijk wat klimmetjes. Tegen een uur of vier wilde ik stoppen, maar toen begon de zon te schijnen en kreeg ik het windje mee. Dus toch nog tot een uur of zes doorgefietst en in Bad Salzungen beland, in Haus Hufeland. Bad Salzungen is een kuuroord. Ik kan er weinig over zeggen, want behalve het eerste beste restaurant heb ik er weinig van gezien. Klaagde ik gisteren nog dat ik geen inzichten had, vandaag dienden ze zich als vanzelf aan. Lucem demonstrat umbra oftewel erst der schatten zeigt dat licht. Het stond op een zonneklok en is maar al te waar. Daarnaast kreeg ik van het fietsen door die overweldigende, grotendeels van mensen verstoken landschappen bijna een soort godsbesef, mijn god, wat een schoonheid en een pracht. God of de evolutie, het is me om het even, maar van de slak tot de vogeltjes, van de rivier tot het gebergte, ik geniet er van, hoewel zo'n omgeving je ook onmetelijk klein maakt. In de serie 'Van de schoonheid en de troost' waren een aantal geinterviewden, die troost vonden in de natuur. Ik ook, een beetje en eventjes. Ik heb maandag trouwens door het gebied van de kalimijnen gefietst. Heel indrukwekkend, die enorme witte bergen. Je zal maar aan de voet van zo'n berg wonen.

Dinsdag 21 juli: vanochtend half acht wakker geworden, ik hoorde de regen. Nog maar een uurtje pitten. Om half negen: nog regen. Wat nu? Stukje met de trein? Dagje blijven? Het lijf was nog wel erg moe van die 113 kilometer gisteren. Eerst maar eens ontbijten. Een dagje blijven leek me niet echt aanlokkelijk. Bad Salzungen is niet zo groot en vooral gericht op kuren. Niks voor mij de hele dag nietsdoen. Na het ontbijt leek op te klaren, dus ik ben toch gaan fietsen. Na een uurtje kon de regenjas al uit en nog een uurtje later moest het zonnepetje zelfs op. Het was af en toe flink klimmen vandaag, soms zelfs 15% wat ik dan ook niet haalde en moest lopen. Verder vandaag prachtige route, door bossen, weilanden, koren- en maisvelden, alle gelardeerd met allerlei kleurige veldbloemen, Kaja zou hier helemaal gelukkig van worden. En nu dan in pension Linden am Eck. Het eerste dat de uitbater liet zien toen ik binnenkwam was een teek onder een vergrootglas, die hij net bij zichzelf verwijderd had. Hij was namelijk het bos in geweest om bessen te plukken. Een beetje een rare man en een beetje raar pension. Op de kaart -voor het eten hè- stond ook Erotische Spezialiteit (voor Herren und Damen). Ik heb maar niet gevraagd wat het was en gewoon de schnitzel met bessen genomen, ben niet voor niets in het schnitzelparadijs.